در حدود سال ۲۵۰ پس از میلاد مسیح، هفت مرد جوان از طبقه اشراف و نظامیان روم، به دلیل گرایش به آیین مسیحیت و سر باز زدن از پرستش بت‌های رومی، مورد خشم حاکمیت قرار می‌گیرند. دقیانوس که مسیحیان را تهدیدی برای قدرت و انسجام امپراتوری می‌داند، دستور آزار و شکنجه پیروان این آیین را صادر می‌کند. این هفت جوان نیز بازداشت می‌شوند، اما به آن‌ها مهلتی داده می‌شود تا از ایمان خود دست بکشند و با تعظیم در برابر بت‌ها، جان خود را نجات دهند.

جوانان، با وجود جایگاه اجتماعی، ثروت و آینده‌ای که پیش رویشان است، حاضر نمی‌شوند باور قلبی خود را انکار کنند. آن‌ها در برابر فشار، تهدید و تطمیع می‌ایستند و در نهایت تصمیم می‌گیرند برای حفظ ایمانشان از شهر بگریزند. این فرار، آن‌ها را به غاری دورافتاده می‌کشاند؛ جایی که به اذن خداوند به خوابی طولانی فرو می‌روند.